|
|
You are viewing the most recent 25 entries.
11th June 2009
10:58am: Corazón coraza (Mario Benedetti)
Porque te tengo y no porque te pienso porque la noche está de ojos abiertos porque la noche pasa y digo amor porque has venido a recoger tu imagen y eres mejor que todas tus imágenes porque eres linda desde el pie hasta el alma porque eres buena desde el alma a mí porque te escondes dulce en el orgullo pequeña y dulce corazón coraza porque eres mía porque no eres mía porque te miro y muero y peor que muero si no te miro amor si no te miro porque tú siempre existes dondequiera pero existes mejor donde te quiero porque tu boca es sangre y tienes frío tengo que amarte amor tengo que amarte aunque esta herida duela como dos aunque te busque y no te encuentre y aunque la noche pase y yo te tenga y no.
Current Mood:  awake
Current Music: Bon Iver
11th April 2009
11:51pm: Beijos com língua :)
Guía da Sociolingüística Sexual por Séchu Sende Normalmente a primeira vez que outra persoa entra no noso corpo, ou a primeira que nós entramos dentro doutra persoa, é coa lingua. Si, pode ser que antes lle chuchemos o dedo a alguén ou que lle mordamos o lóbulo da orella, mais son as nosas linguas as primeiras que nos exploran por dentro en serio, de verdade. A nosa lingua é unha das principais vías para o coñecemento humano. Por iso é difícil esquecer a primeira vez que lle metes a lingua a alguén, a primeira vez que unha lingua entra na túa boca. Porque non deixa de ser a primeira vez que lle permitimos a outra persoa entrar dentro nosa. Ao descubrirmos a nosa intimidade, coa lingua expresamos a nosa identidade. A que non sabías que durante un beixo se moven 29 músculos? E que os batimentos cardíacos aumentan de 70 para 150 e melloran a oxixenación do sangue? Si, o beixo beneficia o corazón. E ademais adelgaza. Nun bo morreo gastamos preto de 12 calorías! Tamén é importante saber que o morreo é cousa de dous. Un morreo é un diálogo entre papilas gustativas, entre a lingua e o ceo do padal, entre o cuspe e os dentes. E nun diálogo entre dúas persoas hai que dar e recibir, ofrecer e aceptar, avanzar e retroceder, facer ruído e gardar silencio, entrar e saír. Morrear é unha das máximas expresións da comunicación humana. O proceso de normalización da lingua galega é un proceso comunicativo conflitivo. Os axentes sociais máis críticos denunciamos a ineficaz política lingüística da administración, o desprezo dos media ou a eficacia da escola para desgaleguizar as novas xeracións. É un proceso no que o enfrontamento e a queixa son continuos. A perda da lingua é un drama, abofé. Mais que pasaría se ligásemos o discurso da normalización da lingua ao pracer? Se falásemos desde o discurso da satisfacción e a analoxía do bico? Un pouco de humor tamén é necesario e podemos falar de cousas serias cun sorriso nos labios. Estabamos falando de beixos con lingua… Eis a Guía Sexual da Sociolingüística.
1. Exixamos para a nosa lingua o mesmo pracer do que goza calquera lingua. 2. Se aínda nunca o fixeches busca alguén con quen te sintas cómoda ou cómodo e adiante! Aínda que ás veces facelo con persoas descoñecidas, así de súpeto, resulta mellor. 3. O proceso de normalización é un proceso social que parte de cada persoa e que se basea no intercambio de comunicacións. Podemos facer moitas cousas en solitario…, mais non nos podemos morrear a nós mesmas. 4. Se teu pai e túa nai non che aprenderon nin che dixeron como se fai, non pasa nada… Aínda estás a tempo de aprender pola túa conta. 5. Sobre este tema sempre houbo –e hai– tabús, falsos mitos, pouca información e moita ignorancia… Pasa dos prexuízos doutros tempos e adiante. 6. Hai xente á que lle gustaría probar porque intúen que lles vai gustar mais..., dálles corte! Non te acovardes, desinhíbete e goza coa lingua. 7. Aínda hai xente que pensa que darlle á lingua non é fino e xente que pensa que é un pouco vulgar…. He, non teñen nin idea! 8. A lingua é un instrumento imprescindíbel para relacionármonos, integrarnos, darnos a coñecer e coñecer xente. Sen non usas a lingua fechas portas. Non sexas pechado ou pechada. 9. Pode ser un rollo dunha noite. Ou unha relación para toda a vida. 10. A eficacia da lingua depende da práctica. A lingua mellora co uso. Ninguén nace aprendido! 11. Hai persoas que teñen problemas psicolóxicos que lles impiden darlle á lingua con normalidade. Eses problemas –identificados pola Sociolingüística como diglosia, autoodio…– teñen solución.
12. Hai persoas que teñen problemas ideolóxicos que dificultan ou impiden o uso natural da lingua. Esas problemas teñen máis difícil solución… 13. Isto tamén é un feito cultural. Respecta a cultura da túa sociedade. Se vivísemos no polo norte entre esquimós sería normal dármonos os beixos chocando o nariz. 14. Hai persoas que consideran que a súa lingua é máis útil, máis áxil, máis atractiva e mellor. A ignorancia non ocupa lugar. 15. O morreo, como a lingua, non diferencia ás persoas, é democrático: non debe discriminar por idade, raza, sexo, clase social ou lugar de nacemento. 16. É bo para a saúde e para a túa calidade de vida persoal e social. Unha habilidade necesaria no mundo de hoxe. 17. Hai quen pensa que son as linguas as que lles dan prestixio ás persoas cando realmente somos as persoas as que prestixiamos ou desprestixiamos a nosa lingua. E se nós non valoramos a nosa lingua, quen o vai facer? A lingua é a mellor forma de descubrirnos e descubrir outras persoas. O mellor é ter como obxectivo vivir a nosa lingua como a nosa sexualidade: de forma libre, satisfactoria, consciente, responsábel e saudábel. Con normalidade! Da relación da Sociolingüística co sexo oral falaremos noutro momento.
Current Mood:  happy
Current Music: Pixies
18th March 2009
1:59pm: AS LINCES SOMOS TODAS! Pelo direito a dezidir sobre o nosso próprio corpo!
SUMATE A LA CAMPAÑA Y AÑADE EL LOGO DE LAS LINCES A TU BLOG, TU WEB, TU PERFIL EN LA RED SOCIAL, ETC. Esta es una convocatoria para que HOY MIERCOLES 18 DE MARZO, en nuestros blogs, perfiles de facebook, twitter, etc. nos sumemos y demos una respuesta contundente a los obispos.
Si tienes un blog o una web coloca el logo, escribe una nota de respuesta a la campaña de la iglesia junto al logo de Las Linces que hay junto a este texto ... si tienes algún perfil de alguna red social, sustituye tu foto mañana miercoles con el logo de LAS LINCES.
Ellos pueden pagar vallas publicitarias, pero nosotras y nosotros tenemos la red. Si te sumas a la campaña, envia un mensaje con la dirección de tu blog, o de tu web a laslinces@gmail.com
Tenemos mucho que decir, en defensa de los derechos de ciudadanía, y nos haremos escuchar. ;-)
¿Quienes son "Las Linces"? ¡¡LAS LINCES SOMOS TODAS Y TODOS!! Dejanos un comentario con enlace a tu nota en blog, tu perfil de twitter, tu perfil de facebook ...
- Puedes sumarte a la Causa abierta en Facebookhttp://laslinces.blogspot.com/
Current Mood:  angry
2nd March 2009
4:16pm: Dá gusto ler coisas assim despois da que se nos vai caír enriba... :)
Galiza apartheid A sociedade galega vem de entregar um cheque em branco ao Partido Popular. Um Partido Popular que não é qualquer Partido Popular. Um Partido Popular liderado polos privilegiados herdeiros do franquismo sociológico que estão a praticar a antropofagia, em plena luz do dia, com os seus próprios liberais em Madri. Um Partido Popular que deixou atrás o pseudo-galeguismo fraguiano para reassumir sem complexos os princípios do Movimiento. Um Partido Popular envolvido em escândalos de corrupção que fariam envergonhar os mesmíssimos capos da camorra napolitana. Um Partido Popular que, empoleirado no nacional-catolicismo e predicando um novo apartheid linguístico, vem de obter uma outra maioria absoluta na Galiza. Com o 99,41 % dos votos escrutinados, o PSOE perdeu mais de 75 mil votantes. O BNG mais de 45 mil. Assumindo, o qual é muito assumir, que os 23 mil votos que obteve UPyD provinham do PSOE, ainda houve mais de 50 mil votantes socialistas que preferiram ficar na casa. O mesmo pode-se dizer no BNG, o qual, ainda assumindo que parte dos seus votos voltaram a IU e outros foram parar a TEGA ou Os Verdes, ainda teria que justificar umas perdas líquidas de mais de 30 mil votantes (não esqueçamos que o independentismo também perdeu votos). O PP, pola sua banda, perdeu zero votantes. Os mesmos que votaram PP há quase quatro anos, voltaram ser fieis em 2009. A cifra é quase exacta. Magicamente exacta. Status quo. Não há duvida de que as redes clientelares que o PP e os seus antecessores teceram durante décadas, leia-se séculos, nas nossas paroquias e bairros ficaram intactas, como intacta ficou a sua impecável estrutura eleitoral, disciplinada e trabalhadora. Tão eficiente que os partidos dum governo bicéfalo complexado tentaram, sem muito sucesso, imita-la. Sim, pois, foi este um governo bipartito que jogou a ser Partido Popular. Jogou e perdeu. Achou que ser PP era questão de marketing politico. E errou. Achou que podia competir com o PP jogando com as cartas do PP e dentro dos límites da ideologia do PP. Estavam enganados. Ganharam zero votos de antigos votantes do PP e perderam, por junto, 125 mil votos de pessoas que ansiavam uma mudança real na Galiza. De nada serviu, nem tão sequer, jogar na ultima vaza o joker do medo ao PP. O que queriam exactamente esses 125 mil cidadãos e cidadãs? Difícil sabe-lo. Cada qual teria os seus sonhos e as suas esperanças. Mas sabemos o que não queriam. Não queriam mais PP. Não queriam um governo bipartito jogando a ser PP. Um governo supostamente progressista, mas tão corrupto ou quase como o PP. O votante do PP semelha não importar-se com a corrupção e a incompetência, mas, esses 125 mil, parecem sim se importarem. Esses 125 mil e muitos outros miles que votaram no bipartito com uma pudorosa pinça tapando o nariz. Imagino que a intelligentzia do PSOE e mais a intelligentzia do Bloco, achariam lógico que, sendo a Galiza conservadora, era mais prudente jogar a moderação. A mudança “tranquila”. E bem, a Galiza que votou no PP pode ser conservadora, mas se calhar esses 125 mil desejavam outra cousa, se calhar uma mudança mais palpável na ética e na defesa das classes mais humildes. Em tudo caso, uma outra cousa que, polos vistos, (ainda) não existe. E agora, que? Toca sofrer em silencio outros dezasseis anos de hemorróides Populares, as quais, tudo o indica, vão ser ainda muito mais doentes que as anteriores (descontando, esperemos, as quatro décadas de ditadura)? O PSOE, nada. O PSOE tem Madri, tem meios de comunicação, tem capitalismo a esgalha. Sabem que mais cedo ou mais tarde voltarão ao poder, que é do que se trata. E nós, que? Nós não temos nada. A credibilidade do galeguismo tudo enxugou polo desaguadouro ignominioso das corruptelas de salão. Sem barcos nem honra. Nós não temos Madri, nem meios de comunicação, nem capitalismo a esgalha. Nós tínhamos apenas a confiança do povo. De uma parte se calhar minoritária, mas significativa, do povo. Esta era toda a nossa riqueza e toda a nossa força. E, agora que foi esbanjada, o que vai acontecer? Vai o BNG voltar à rua do ganchete com Galiza não se Vende ou Nunca Mais, assim, como se nada? Cumpre reorganizarmo-nos e cumpre repensarmos as estratégias. Não vejo claro neste momento quais possam ser as estratégias a seguir a nível politico. Mas fica claro que há várias lições a apreender: Uma, a Galiza pode ser, na sua maioria, conservadora e corrupta, mas a maior parte dos votantes galeguistas querem outra Galiza. Ergo, essa outra Galiza também existe e merece respeito. Duas, a força galeguista maioritária fracassou ao tentar seduzir os votantes do PP levando a cabo as politicas do PP e com a (carência de) ética característica do PP, a expensas da sua própria base social. Três, a força galeguista maioritária fracassou tentando seduzir o capitalismo galego. Confiemos nas nossas próprias forças e deixemos que sejam outros os que pactuem com o dianho, quando as cousas estiverem maduras para o dianho querer pactuar. Quatro, a força galeguista maioritária fracassou ao consagrar umas relações clientelares com os médios de comunicação, seguindo ao pé da letra as fórmulas do Partido Popular. Os médios restaram fieis a si próprios, parte integrante e fulcral do capitalismo, e fizeram, nomeadamente La Voz de Galicia, a campanha de acosso e derrubo do BNG mais suja e caluniosa da que tenhamos memória (e isso sugando milhões do erário publico). Isso sim, de forma inteligentíssima, atacando o Bloco desde as esquerda, conseguiram o objectivo desejado: que os votantes ficassem na casa. A mensagem desmobilizadora era clara: todos son iguales. Cinco, a força hegemónica dentro do BNG purgou, purgou e purgou, achando que se tinha o poder não precisava já da sua base social mais crítica. Seis, as forças soberanistas de esquerdas situadas fora do BNG são incapazes de conectar com a sociedade. Sete, cumpre apreender quem são os nossos amigos e quem os nossos inimigos. Já esta bem de liortas pueris e de guerras de rãs contra ratos por ridículas cotas de poder e protagonismo. Oito, à margem da futura configuração de partidos políticos dentro do galeguismo, cumpre estarmos todos unidos e solidários contra o regime de apartheid que se avizinha. Nove, urge uma regeneração ética do galeguismo. Mais coerência e menos marketing. O galeguismo não se vende. Dez, confiemos em nós. Confiemos na vitória dos bons e generosos. Loitemos com honestidade e mirando os olhos do inimigo e, se tivermos que perder, façamo-lo com dignidade. Onze, achegemo-nos a sociedade. Escoitemos com atenção e humildade. Menos siglas e menos bandeiras. Ponhamos de parte apriorismos ideológicos e sectarismos e trabalhemos para ajudar a gente a solucionar os seus problemas reais. Doze, democracia participativa. A soberania e a liberdade constroem-se no dia a dia. Participemos e façamos participar os cidadãos e cidadãs na toma de decisões. Treze, compromisso, implicação, trabalho, acção. Sacado de: http://koroshiyaitchy.wordpress.com/2009/0 3/02/galiza-apartheid/#comment-7
Current Mood:  hopeful
17th February 2009
2:04pm: Cadeia humana a favor das pessoas sem fogar
CADEA HUMANA A FAVOR DAS PERSONAS SEN FOGAR “ABRAZEMOS A GOTA DE LEITE“ TRAS A MORTE DE CINCO PERSOAS NO QUE NO VAI DE ANO NAS RÚAS DE VIGO, A REDE SOCIAL GALICIA SUR CONVOCA UNHA CADEA HUMANA AO REDOR DO EDIFICIO DA GOTA DE LEITE, O VINDEIRO MÉRCORES 18 DE FEBREIRO, ÁS 19 HORAS, PARA ESIXIR ÁS ADMINISTRACIÓNS PÚBLICAS A CREACIÓN INMEDIATA DUN ALBERGUE PÚBLICO NA CIDADE. A cidade de Vigo dispón dunha oportunidade inmellorable para atender a demanda urxente de atención as persoas sen fogar no emprazamento do edificio da Gota de Leite. Dende a Rede Social Galicia Sur consideramos que é a opción máis factible con menor custo e de posta en marcha máis sinxela e rápida, que atenderá con mellor calidade ás necesidades das persoas sen fogar. A creación do albergue público xa foi aprobado en pleno municipal no ano 2004 e transcorreron case cinco anos e non se puxo en marcha a pesar de que a Xunta anunciou en repetidas ocasións a súa creación. Esiximos que, de inmediato, o Albergue sexa un proxecto de cidade independentemente de quen o lidere ou xestione e que non se converta nun expediente administrativo máis. Na actualidade máis de 300 persoas malviven nas rúas de Vigo. A primeira cidade de Galicia, non pode permitirse que se repita o acontecido nestes meses, no que vai de ano morreron na rúa ao menos cinco dos nosos veciños/as. Como movemento social non podemos permitir que se siga a negociar coa pobreza. Por iso convocamos a cidadanía viguesa á construción dunha cadea humana que abrazará o edificio da Gota de Leite como acto simbólico de apoio e reclamación da urxente necesidade de creación dun Albergue Público e Centro de Emerxencia Social na cidade de Vigo. SÚMATE, PÁSAO....É COUSA DE TODOS/AS Mércores 18 de febreiro as 19:00 horas, na entrada principal da “Gota de Leite” (Ronda de Don Bosco 1) http://rede.blogs-r.com/weblog/ver-post/cadea_humana_a_favor_das
Current Mood:  bored
31st January 2009
1:26am: Sorrí aínda que te fagam crer...
A Lucas "En buen momento has llegao Como podrás ver El mundo no es lindo He de reconocer No es fácil reír No es fácil cantar Ni tomar aliento. Yo tampoco vi comenzar Como podrás ver La guerra ni el hambre He de reconocer No es fácil jugar No es fácil contar Ni siquiera un cuento Y los peces no están más felices muertos en el río Ni la gente que duerme en la calle y se muere de frío Ni otros niños que son como tú pero que son soldados Ni otras niñas que antes de reír, ya las han violado La fiesta ya comenzó Como dijo aquel La verdad no es fácil de reconocer Te ofrecen el mar Te ofrecen el sol Te piden el alma Como jugando al ajedrez Tendrás que aprender Bien a cada paso Para no caer La mentira es ley Adorar al rey Y odiar al vencido Y los peces no están más felices muertos en el río Ni la gente que duerme en la calle y se muere de frío Ni otros niños que son como tú pero que son soldados Ni otras niñas que antes de reír, ya las han violado No llores no estés asustao Como podrás ver Tu mamá te quiere Y tu papá también No ha llegao el final No hay aun tanta sal Tirada en la tierra Sonríe aunque te hagan creer Que el mundo al revés Que no sea posible Aun está por ver no es cuestión de fe para pelear sobran las razones …. …. …. Y por eso aun hay gente que lucha gente que te ama Que por ti sin conocerte nada se parte la cara Tendrán que pasar aun 15 años hasta que lo entiendas Pero no tengas prisa por crecer entre mil cadenas Y los peces no están más felices muertos en el río Ni la gente que duerme en la calle y se muere de frío Ni otros niños que son como tú pero que son soldados Ni otras niñas que antes de reír, ya las han violado" K.O.senso K.O.senso es un duo que nace de la "tediosa" asamblea del Centro SocIal Okupado y Autogestionado La Alarma, que vivió en Embajadores, Madrid, entre Octubre de 2006 y Julio de 2007. K.O.senso es el momento en el que un grupo de personas deciden por unanimidad debido al K.O. producido por largas horas de discusiones, aunque esto no fuera patrimonio exclusivo de La Alarma. Sirva el nombre, por tanto, de homenaje a ese espacio que, aunque efímero, ha sido semilla de un proyecto mayor que aún está dando sus primeros pasos.
Current Mood:  sad
Current Music: K.O. senso "A Lucas"
22nd January 2009
10:59pm: 08/02/2004 Carta de Cacique Guaicaípuro Cuatemoc Ante la reunión de Jefes de Estado de la Comunida
(08/02/2002) Con lenguaje simple, que era trasmitido en traducción simultánea a más de un centenar de Jefes de Estado y dignatarios de la Comunidad Europea, el Cacique Guaicaípuro Cuatemoc logró inquietar a su audiencia cuando dijo: "Aquí pues yo, Guaicaipuro Cuatemoc, he venido a encontrar a los que celebran el encuentro... -Aquí pues yo, descendiente de los que poblaron la América hace cuarenta mil años, he venido a encontrar a los que la encontraron hace solo quinientos años". Aquí pues, nos encontramos todos. Sabemos lo que somos, y es bastante. Nunca tendremos otra cosa. El hermano aduanero europeo me pide papel escrito con visa para poder descubrir a los que me descubrieron. El hermano usurero europeo me pide pago de una deuda contraída por Occidente, a quien nunca autoricé a venderme. El hermano leguleyo europeo me explica que toda deuda se paga con intereses aunque sea vendiendo seres humanos y países enteros sin pedirles consentimiento. Yo los voy descubriendo. También yo puedo reclamar pagos y también puedo reclamar intereses. Consta en el Archivo de Indias, papel sobre papel, recibo sobre recibo y firma sobre firma, que solamente entre el año 1503 y 1660 llegaron a Sanlucar de Barrameda 185 mil kilos de oro y 16 millones de kilos de plata provenientes de América. ¿Saqueo? ¡No lo creyera yo! Porque sería pensar que los hermanos cristianos faltaron a su Séptimo Mandamiento. ¿Expoliación? ¡Guárdeme Tanatzin de figurarme que los europeos, como Caín, matan y niegan la sangre de su hermano! ¿Genocidio? Eso sería dar crédito a los calumniadores, como Bartolomé de las Casas, que califican al encuentro como de destrucción de las Indias, o a ultrosos como Arturo Uslar Pietri, que afirma que el arranque del capitalismo y la actual civilización europea se deben a la inundación de metales preciosos! ¡No! Esos 185 mil kilos de oro y 16 millones de kilos de plata deben ser considerados como el primero de muchos otros préstamos amigables de América, destinados al desarrollo de Europa. Lo contrario sería presumir la existencia de crímenes de guerra, lo que daría derecho no sólo a exigir la devolución inmediata, sino la indemnización por daños y perjuicios. Yo, Guaicaipuro Cuatemoc, prefiero pensar en la menos ofensiva de estas hipótesis. Tan fabulosa exportación de capitales no fueron más que el inicio de un Plan 'MARSHALLTESUMA', para garantizar la reconstrucción de la incipiente Europa. Por eso, al celebrar el Quinto Centenario del Empréstito, podremos preguntarnos: ¿Han hecho los hermanos europeos un uso racional, responsable o por lo menos productivo de los fondos tan generosamente adelantados por el Fondo Indoamericano Internacional? Deploramos decir que no. En lo estratégico, lo dilapidaron en las batallas de Lepanto, en armadas invencibles, en terceros reichs y otras formas de exterminio mutuo, sin otro destino que terminar ocupados por las tropas gringas de la OTAN, como en Panamá, pero sin canal. En lo financiero, han sido incapaces, después de una moratoria de 500 años, tanto de cancelar el capital y sus intereses, cuanto de independizarse de las rentas líquidas, las materias primas y la energía barata que les exporta y provee todo el Tercer Mundo. Este deplorable cuadro corrobora la afirmación de Milton Friedman según la cual una economía subsidiada jamás puede funcionar y nos obliga a reclamarles, para su propio bien, el pago del capital y los intereses que, tan generosamente hemos demorado todos estos siglos en cobrar. Al decir esto, aclaramos que no nos rebajaremos a cobrarle a nuestro hermanos europeos las viles y sanguinarias tasas del 20 y hasta el 30 por ciento de interés, que los hermanos europeos le cobran a los pueblos el Tercer Mundo. Nos limitaremos a exigir la devolución de los metales preciosos adelantados, más el módico interés fijo del 10 por ciento, acumulado solo durante los últimos 300 años, con 200 años de gracia. Sobre esta base, y aplicando la fórmula europea del interés compuesto, informamos a los descubridores que nos deben, como primer pago de su deuda, una masa de 185 mil kilos de oro y 16 millones de plata, ambas cifras elevadas a la potencia de 300. Es decir, un número para cuya expresión total, serían necesarias más de 300 cifras, y que supera ampliamente el peso total del planeta Tierra. Muy pesadas son esas moles de oro y plata. ¿Cuánto pesarían, calculadas en sangre? Aducir que Europa, en medio milenio, no ha podido generar riquezas suficientes para cancelar ese módico interés, sería tanto como admitir su absoluto fracaso financiero y/o la demencial irracionalidad de los supuestos del capitalismo. Tales cuestiones metafísicas, desde luego, no nos inquietan a los indoamericanos. Pero sí exigimos la firma de una Carta de Intención que discipline a los pueblos deudores del Viejo Continente, y que los obligue a cumplir su compromiso mediante una pronta privatización o reconversión de Europa, que les permita entregárnosla entera, como primer pago de la deuda histórica..." Cuando el Cacique Guaicaipuro Cuatemoc dio su conferencia ante la reunión de JEFES DE ESTADO DE LA COMUNIDAD EUROPEA, no sabía que estaba exponiendo una tesis de Derecho Internacional para determinar LA VERDADERA DEUDA EXTERNA, ahora solo resta que algún gobierno latinoamericano tenga el valor suficiente para hacer el reclamo ante los Tribunales Internacionales.
Current Mood:  sick
16th January 2009
4:12pm: Manifestação este domingo ás 12h na Alameda (Compostela)
MANIFESTACION NACIONAL UNITARIA ALAMEDA DE SANTIAGO DE COMPOSTELA DOMINGO, DÍA 18 DE XANEIRO, ÁS 12:00 HORAS CON PALESTINA CONTRA DO MASACRE SIONISTA EN GAZA POR UNHA PAZ XUSTA, DIGNA E DURADEIRA PARA QUE REMATE ESTA MATANZA VIVA O POBO PALESTINO O chamado conflito palestino non é novo. Son xa moitos anos de violencia, de ocupación ilegal dos territorios, de morte, de sufrimento e destrución. A actual intervención do exército israelí na faixa de Gaza ven de moi atrás. Estamos, unha vez máis, diante dun episodio de violencia indiscriminada e desproporcionada, unha auténtica matanza, especialmente contra dunha poboación civil á que se lle nega mesmo a posibilidade de fuxir. Esta non é unha guerra, non existen exércitos enfrontados, nin igualdade de forzas, nin de recursos. Non existe simetría nin equilibrio entre partes por moito que algúns se empeñen en negar a evidencia. Non é posible a equidistancia. Os verdugos teñen nome coñecido e as vítimas tamén, cóntanse por millares, entre mortos e feridos. A vulneración dos dereitos humanos, a violación sistemática da legalidade internacional, dos acordos de paz e das resolucións das Nacións Unidas teñen un nome inequívoco, o Estado Sionista de Israel. Trátase, xa que logo, dun auténtico masacre, sen escrúpulo moral algún, sen respecto pola poboación máis indefensa, os anciáns, nenos e nenas, mesmo cooperantes internacionais, nin tampouco polas mesquitas, hospitais ou mesmo escolas, as escolas das Nacións Unidas, con identificación oficial, con coordenadas coñecidas e transmitidas, onde estaban refuxiados do horror centos de cativos e cativas palestinas. O sionismo non coñece límites. O exército e o goberno israelíta, sabémolo ben, son expertos tamén na ocultación da verdade, contan con axentes moi poderosos. Resulta escandaloso que manifesten que as accións militares actuais son en resposta ó lanzamento de foguetes caseiros desde Gaza, ¿acaso non coñecemos a política de asasinatos selectivos de dirixentes palestinos practicada por Israel nos últimos anos? ¿Ou a de destrución das vivendas das súas familias? ¿Acaso un exército como o israelíta non ten capacidade para detectar e localizar eses lanzamentos? E en todo caso, ¿onde está a proporcionalidade da resposta?. Xa a coñecemos, balas contra pedras, tanques e mises contra a poboación civil, ocupación militar dos territorios palestinos, máis colonizacións fronte dos acordos de paz. Son centos e millares as persoas palestinas asasinadas, as torturadas nas cadeas israelítas, as mortas como consecuencia do bloqueo, as inspeccionadas e humilladas a diario. En ningún caso a morte de civís está xustificada, nin a violación sistemática dos dereitos humanos, nin a ocupación militar dos territorios palestinos, nin a vulneración permanente das resolucións das Nacións Unidas. O Estado de Israel non ten credibilidade algunha. Perdeuna. É probablemente o Estado do mundo que máis ten violentado a legalidade internacional, negado unha solución política a un conflito que se dilata inxustificadamente no tempo. Cada vez quedan menos persoas que podan crer as mentiras israelítas. Indigna pensar que a brutal ofensiva militar actual teña que ver coa súa propia axenda electoral. Traficar mortos por votos fai que abominemos do sionismo e das súas prácticas. Pero non é posible unha solución militar na rexión. A comunidade internacional, a UE e o Estado español teñen que propiciar -dunha vez por todas- unha solución política que pasa, inevitablemente, polo remate da ocupación militar, pola retirada israelíta, por un alto o fogo inmediato, polo diálogo sincero para acadar unha paz xusta, digna e duradeira sobre a base dos acordos internacionais. A cidadanía galega, a sociedade civil global está con Palestina, está co pobo palestino, apoia e recoñece o seu dereito á existencia e a ter un estado propio. Como recoñece o dereito do pobo israelíta á súa propia existencia e á súa seguridade. O que non se pode admitir é a violencia indiscriminada, a crueldade, o horror, as solucións bélicas para conflitos que son políticos. Por iso demandamos unha solución política definitiva, xusta, digna e duradeira. O Estado español debería ter un papel moito máis activo na procura desa solución política. A UE, a comunidade internacional no seu conxunto, teñen a obriga moral e política de impoñer a Israel o respecto escrupuloso polas resolucións de Nacións Unidas, con toda firmeza, con medidas de boicote, como se fai con outros estados, como se fixo con Sudáfrica no seu momento, para rematar co réxime do Apartheid. Desde logo, como non se fai é tolerando que Israel ocupe territorios ilegalmente, masacre á poboación civil palestina, ou coa política de seguir vendendo armas a países en conflito, como segue a facer España, lamentablemente, e outros Estados que se sentan no Consello de Seguridade da ONU. Galicia enteira reclama unha paz xusta, digna e duradeira na rexión, a resolución pacífica do conflito por medio do diálogo e do acordo, a fin da ocupación militar, a retirada de tódolos territorios palestinos ocupados, así como a perseguición xurídica dos responsables desta matanza indiscriminada, un auténtico crime contra da humanidade. En consecuencia exiximos que: • Se impulsen políticas activas de solidariedade en favor de Palestina • Se deteñan tódolos ataques e bombardeos • Se abran as fronteiras para as axudas humanitarias, especialmente en Rafah, xa que dende o 2006 nin o 10% das axudas enviadas á faixa de Gaza puideron pasar. • A ONU lle outorgue a tódolos representantes lexítimos palestinos, incluíndo a Hamás, a oportunidade de sentarse á mesa do diálogo ao igual que Israel. • O goberno español rompa as relacións diplomáticas e comerciais con Israel. • A Xunta de Galicia se pronuncie contra o goberno de Israel e a favor do pobo palestino. • Se denuncie a venda de armas. • Se promova o boicot aos produtos israelís e daquelas empresas que manteñan relacións comerciais con eles. • Os medios de comunicación e a prensa internacional sexan neutrais. ¡VIVA PALESTINA! ¡PAZ AGORA E PARA SEMPRE! ¡VIVA O POBO PALESTINO!
Current Mood:  anxious
2nd January 2009
5:37pm: Masacre en Palestina (Fco Palacios Romeo)
Masacre en Palestina Decálogo para una Unión Europea militante en la violencia jurídica y el terrorismo de estado Resulta estremecedor que la Unión Europea sobre los cadáveres de 300 palestinos hoy -y de miles de víctimas del ayer producto del accionar ilegal de un Estado- esté aconsejando a Israel proporcionalidad en el ataque. Eso quiere decir dos cosas: a) no condenan la operación militar; b) avalan el argumento de la legítima defensa aconsejando provocar menos muertes. La Unión Europea trata el conflicto como si de un conflicto militar simétrico se tratara. En donde no hay ni culpables ni inocentes, en donde no hay ni víctimas ni verdugos, donde se confunden causas con consecuencias y en donde parecen no existir ni el Derecho ni los derechos. Sin embargo sí hay víctimas y las víctimas se reconocen por una identidad etno-cultural y política: son árabes y forman parte de la disidencia en el sistema. De la misma manera que los verdugos se reconocen por otro referente étnico y político: son Estado sionista y forman parte del hegemon del sistema. Una historia de violencia por todas las partes pero una historia donde la violencia es absolutamente brutal y jurídicamente culpable desde uno de los lados. El siguiente decálogo no va a instruir a nuestra clase política europea. No, porque se lo saben de memoria. Sólo pretende ser un manifiesto público de la cronología del horror y de sus vergonzantes servidumbres: - La población árabe comenzó a ser eliminada (muerta o desplazada) desde 1945 como no lo había sido antes por ninguna de las ocupaciones imperialistas. Precisamente las organizaciones terroristas judías Haganá e Irgun operaron asesinando y arrasando aldeas hasta la formación del Estado de Israel (1948).
Naciones Unidas aprueba la partición de Palestina por la cual los árabes palestinos, que sumaban a esa fecha el 70% del total de la población y poseían el 92% de la tierra, fueron reducidos sólo al 43% del total del territorio de Palestina. (Resolución 181), otorgándole el restante 56% a los judíos quienes representaban el 30% de la población y poseían sólo el 8% de la tierra. - En 1948 el Estado sionista de Israel y las diferentes dictaduras árabes de la zona (Egipto, Transjordania, Siria) se reparten todo el territorio palestino. Israel ocupa ya el 77% del mismo y expulsa a la mayor parte de árabes que quedan en su territorio o bien los asesina como en la famosa masacre de Deir-Yaseen (260 civiles). La mayor parte es sometida a amenazas, agresiones o asesinatos viéndose obligada a abandonar sus tierras que son expropiadas, o tomadas jurídicamente como abandonadas, por lo que pasan a dominio judío. Para 1949 el censo de refugiados palestinos expulsados de sus hogares es ya de un millón.
Hasta 1965 no se tiene noticia de la primera acción armada ofensiva organizada por parte palestina. Para esa fecha el pueblo palestino llevaba más de 5 mil muertos, más de un millón de desplazados y el 80% de su territorio ocupado. - En 1967 el ejército de Israel ataca Egipto, Jordania y Siria y ocupa la península del Sinaí, los Alturas del Golán y los restantes territorios palestinos de Gaza y Cisjordania (incluida Jerusalén Oriental).
Israel utiliza la ocupación general para expropiar ilegalmente el resto de las tierras más fértiles colonizándolas fragmentariamente con civiles judíos de cara a que fuera imposible, ad futurum, la construcción de un Estado palestino. - El Consejo de Seguridad de Naciones Unidas emitió las resoluciones 242 y 338 (1967) que mandan a Israel retirarse de los territorios árabes ocupados y avala el derecho de los palestinos al retorno y a la autodeterminación. Estas dos declaraciones no han sido acatadas por Israel y, por lo tanto, su Estado está violando de forma continuada la mismísima Carta de Naciones Unidas, tal y como expresa la propia Resolución 242, cuando habla de "la inadmisibilidad de la adquisición del territorio por medio de la guerra".
- En 1987 -tras veinte años de estériles reivindicaciones, de quebrantamiento de la legalidad internacional y de miles de casos de encarcelamientos arbitrarios, torturas, deportaciones, expulsiones y asesinatos- comienza el primer levantamiento civil en los territorios ocupados (Intifada). La protesta es protagonizada por jóvenes y niños cuyo habitual armamento son las piedras. El ejército israelí responde con fuego en miles de ocasiones.
- Desde 1990 Estados Unidos veta todas las resoluciones de Naciones Unidas que pretenden enviar misiones de observación e interposición, instrumentos vitales para la salvaguarda de los derechos humanos, el establecimiento de responsabilidades militares y la verificación objetiva de los hechos. Los territorios ocupados continúan siendo un gran cuarto oscuro por voluntad de Estados Unidos.
- En 1993 y 1995 (Acuerdos de Oslo) se fija un plazo de 5 años para retirarse de los territorios ocupados, fijar la estructura estatutaria de un Estado palestino, devolver los territorios administrativamente confiscados, solventar el tema de los recursos hídricos expropiados y reconocer el derecho al retorno de los desplazados.
Se renegocian a la baja los acuerdos de 1993 en las conferencias de Wye Plantation (1998) y Sharm el Sheij (1999) y, a pesar de ello se siguen ignorando y violando los acuerdos originarios produciéndose paralelamente un aumento de la violencia en todos sus niveles. - La estructura permanente de terror y miseria propicia la irrupción social, electoral y militar de múltiples formaciones islamistas. Entre ellas sobresale Hamas, siendo más que una organización militar una entidad que genera una red sanitaria, educativa y de servicios sociales inédita bajo las anteriores administraciones de la OLP.
- En el año 2000 los acuerdos siguen sin cumplirse y la victoria electoral de Sharon denuncia explícitamente los acuerdos y se burla de su cumplimiento escenificándolo con su provocadora visita a la explanada de las mezquitas. Su gobierno adopta nuevas medidas de militarización, colonización y represión. La subida al poder de Sharon es simultánea al segundo levantamiento civil (Intifada) que esta vez incluiría decenas de atentados en territorio israelí.
En los siguientes años las mecánicas de represión-acción se incrementan a veces de forma tan brutal como en Yenin cuya ciudad fue arrasada en 2002. Tal vez para celebrar ese mismo año la definitiva renuncia a los Acuerdos de Oslo que jamás fueron cumplidos salvo para la institucionalización de la costosísima, precaria y falaz administración autónoma palestina. - A día de hoy el balance no sólo se cuenta por incumplimientos formales sino por la represión extensa practicada, día a día, a todos los niveles. La asimetría de los datos habla por si sola. Desde esta segunda Intifada han muerto 430 civiles israelíes en los diversos atentados y acciones armadas llevados a cabo por todas las facciones de la resistencia palestina en su conjunto. En el mismo período, las Fuerzas Israelíes de Ocupación han asesinado a más de cinco mil civiles palestinos, entre ellos casi 900 niños (menores de 18 años no combatientes).
La lógica de las acciones palestinas han sido ordenadas casi siempre como "reacción" (al contrario de lo mostrado por las planillas mediáticas) y suceden después de una acción policial o militar israelí de especial gravedad. Acciones que se cuentan por miles y que no siempre son tan "vistosas" como las ejecuciones extrajudiciales consumadas por sus soldados. Finalmente, tres respuestas y una pregunta: - Al Presidente palestino Abbas que acusa a Hamas de romper la tregua (que finalizaba el 19 de diciembre).
El 5 de noviembre Israel mato a cinco oficiales de Hamás después de haber acabado con otro militante más el día anterior. Fue entonces cuando Hamás respondió con los cohetes. El propio portavoz de Hamás, Fawzi Barhoum, expuso el correlato de los hechos, concluyendo que los cohetes fueron "en respuesta a la masiva violación israelí de la tregua". - Al Estado judío que justifica la masacre militar.
Le importan muy poco el lanzamiento de los cohetes caseros Qasam puesto que para neutralizar su lanzamiento le bastaría con apuntar y hostigar a sus lanzadores y vigilar las pocas y muy visibles zonas operativas para su lanzamiento. Cosa fácil con sus sistemas de vigilancia y detección de última generación. - A Estados Unidos (y su epígono geopolítico la Unión Europea) que hablan de proporcionalidad militar sin condenar y que, sin embargo, criminalizan el lanzamiento de los cohetes caseros Qasam.
En correlación con la propia lógica y lenguaje belicista de la Unión Europea se podría decir que los cohetes contra colonias judías no dejarían de entrar en el marco de acciones legítimas de guerra puesto que sus objetivos son territorios ilegalmente ocupados por acciones armadas, que forman parte de una estrategia de ocupación militar general, y cuyos sostenedores se componen de brigadas voluntarias ocupantes que forman parte de la base logística bajo regímenes administrativo-militares especiales. - A la Opinión Pública en general:
¿Cuántos dirigentes judíos han sido asesinados por palestinos? ¿Cuántos ciudadanos israelíes están presos en cárceles palestinas? ¿Cuántos ciudadanos israelíes han muerto por desnutrición o morbilidad producto de bloqueo militar palestino? ¿Cuántos ciudadanos israelíes han sido torturados en las comisarías y cuarteles palestinos? ¿Cuántos trabajadores israelíes han sido inspeccionados y humillados diariamente por la Administración Palestina? ¿Cuántos ciudadanos israelíes están desplazados o exiliados? Si la respuesta en el lado judío es ninguno y si la respuesta al otro lado palestino se cuenta por decenas, centenares, miles, decenas de miles, centenares de miles o millones es que algo falla en la calificación proporcional de los victimarios y de las víctimas por parte de la criminal y totalitaria estructura mediática y política que nos rodea. ****Francisco Palacios Romeo es profesor de Derecho Constitucional (Universidad de Zaragoza) y miembro del Comité Internacionalista de Aragón
Current Mood:  sick
18th December 2008
1:10am: Ciclo de cinema: CONSUMO RESPONSABLE no Nadal "Consume o Xusto tamén en Nadal"
Dúas sesións de consumo responsable ás que vos convidamos. Resistir a crise e disfrutar do nadal non son incompatibles, baixo o lema "Consumo Responsable todo o ano, Consume o Xusto tamén en Nadal", AMARANTE organiza un ciclo de cine sobre CONSUMO RESPONSABLE ao que vos queremos convidar: APAGA Y VÁMONOS Xoves 18 de decembro - 20.15 h (83 min) Local de Amarante (Avd.Camelias, 114) Director: Manel Mayol Esta é a historia sobre unha nación usurpada, sobre un xenocidio esquecido, sobre a globalización, sobre un río. "Apaga y vámonos" é a historia filmada do asedio ó pobo Mapuche-Pehuenche e do fin progresivo das súas comunidades a maos de ENDESA e do propio goberno chileno. Os Mapuche que resistiron durante trescentos anos á colonización española e que sobreviviron á República de Chile, vense perseguidos pola democracia, que permite que se inunden os seus territorios, os seus camposantos, as súas casas, o seu pasado. Os que se rebelaron viven agora en prisión baixo acusación de terroristas. Os gobernantes e os poderosos fan oídos xordos, ou peor aínda, involúcranse en dubidosos xuízos con testemuñas que agochan a faciana e nos que se aplica a funesta lei antiterrorista decretada pola dictadura. Un documental que invita á reflexión sobre a repercusión dun modelo enerxético cimentado sobre a destrucción do planeta e a crise social e democrática, que todos e cada un de nos alimentamos ao premer o interruptor. Web oficial SESIÓN DE CURTAMETRAXES Martes 30 de decembro - 20.15 h Local de Amarante (Avd.Camelias, 114) A ILLA DAS FLORES - 13 min Os efectos dun modelo de consumo apoiado no usar e tirar. Unha análise ao ciclo de vida dun simple "tomate" e unha reflexión en clave de "humor-amargo" sobre a vida dos que teñen que vivir do que outros tiran. THE STORY OS STUFF - 22 min A análise definitiva do modelo de producción capitalista no que o consumo ocupa un lugar central. Desde a extracción de recursos até a incineradora, pasando pola industria, a distribución, a comercialización e o uso. Unha invitación a reflexión sobre o consumo diario, pero especialmente en datas como no nadal. RE-MUJERES - 21 min 5 mulleres andaluzas atopan a súa via como consumidoras responsables. Unha curtametraxe que amosa as distintas maneiras de vivir mellor consumindo menos.
Propómosvos a maiores, uns CONSELLOS PARA SOBREVIVIR A CRISE: - A felicidade dos teus non está no material, regalar o máis valioso e moi barato. - Reducir o consumo, reparar, trocar, regalar. - Mercar regalos respetuosos co medio ambiente e coas personas que os produciron. - Meter o teu diñeiro nunha das iniciativas de banca ética. - Organizarse en colectivos de consumo consciente. - Sumarse as campañas de denuncia contra os abusos das multinacionais e gobernos. - Implicarse nos movementos sociais da túa localidade.
Current Mood:  loved
30th November 2008
9:40pm: Nenhuma agressião sem resposta, nenhúm agresor sem castigo
Nem um mês passou para q outra mulher fosse asasinada na Galiza a mãos da súa parelha...Até quando vamos a seguir permitindo esta sarta de mortes sem sentido? Quantas mulheres máis fam falha para q nos demos conta de q estamos falhando? Manhã, segunda féira 1 de Dezembro ás 20h diante do MARCO (Musseio de Arte Contemporánea), a Marcha Mundial das Mulheres convocamos uma concentração como mostra de repulsa ante a morte de Rosario Peso André, mulher de 57 anos de Ponte Caldelas. NÃO MÁIS MORTES!!
Current Mood:  angry
22nd November 2008
1:22am: 25 de Novembro: Día Internâcional contra a Violência de Género
A Marcha Mundial das Mulleres, con motivo do 25 de Novembro, Día Internacional contra a Violencia de Xénero, estaremos o luns 24 a partir das 17hs e o martes 25 a partir das 18h diante do Museo de Arte Contemporánea (MARCO) cun posto de sementes simbolizando os valores que precisamos para combater a Violencia de Xénero. Convocamos tamén unha manifestación o día 25 con saída ás 20h dende a praza de Urzáiz, onde queremos mostrar a nosa repulsa ante ás case 80 mulleres mortas no que vai de ano no estado español e seguir sensibilizando á sociedade para que sexa considerado un problema de todas e de todos e consigamos erradicalo.
Current Mood:  nervous
11th November 2008
9:27pm: Concentração quarta féira 12 de novembro ás 20h diante do museo MARCO (Vigo)
Manhã quarta féira 12 de Novembro ás 20h a Marcha Mundial das Mulleres convocamos uma concentração diante do Musseio de Arte Contemporánea (M.A.R.C.O.) na rúa Príncipe, para manifestar o nosso malestar e repulsa ante o assasinato de F.M.S. mulher de 30 anos pela súa ex-parelha L.M.C.F. vecinho de Cambre (A Corunha).
Máis info do acontezido em http://www.redfeminista.org/noticia.asp?i d=6349 ATÉ QUANDO TEREMOS QUE ATURAR ISTO????
Current Mood:  angry
24th October 2008
1:19pm: Contos de princesas...
(…) Estaba la princesa leyendo un libro en el jardín de palacio cuando llegó un príncipe de un lejano país, atraído por las noticias de su sabiduría y quiso verla. La princesa, curiosa, aceptó y le invitó a tomar una limonada porque hacía mucho calor. Él, nada más verla, impresionado por su belleza, cayó a sus pies y le propuso matrimonio. La princesa, asombrada, lo miró fijamente diciéndole: perdone, caballero, usted y yo no nos conocemos de nada así que no sé cómo se atreve a pedirme que me case con usted. ¿Acaso sé yo si usted tiene buen carácter, si es simpático, si le gusta la música o si sabe cocinar perdices? ¿Me ha preguntado si yo tengo un amor, si me gustan los hombres o si tengo interés en casarme? La princesa cogió de nuevo el libro y siguió leyendo. El príncipe, cabizbajo, se dio media vuelta y marchó pensando que se había equivocado de cuento.
Current Mood:  bored
12th October 2008
12:18am: VII Encontro Internâcional da Marcha Mundial das Mulheres
Mulheres urbanas e mulheres das organizaçons agrárias incorporam ao discurso e à prática feminista o diretio à soberania alimentária Aquelas e aqueles que andámos polas ruas de Vigo o 23 de Maio de 2004, na mobilizaçom européia, nom podemos deixar de emocionar-nos ao pensar na possibilidade de participar numha nova convocatória da Marcha Mundial das Mulheres. Como naquela ocassom, imos ter a oportunidade de marchar, esta vez, junto a mulheres vindas dos cinco continentes, e participar da energia transformadora que aportam tantas vontades e tam diferentes, unidas para construir um mundo onde a pobreza e a violência sejam erradicadas . | | 
|
As delegadas que provenhem dos setenta países nos que está organizada a Marcha Mundial das Mulheres, vam estar reunidas na Residência de Panxón, concentrando no nosso país toda a energia e sabedoria que se poda desprender destes debates. Som convidadas da cidadania galega, pois som os recursos públicos, gestionados pola Secretaria de Igualdade, o que vam fazer possível que ao longo dumha semana, mulheres de distintas condiçons culturais e econômicas podam ter alojamento e lugar para o debate, num país onde exercer de anfitrionas conleva um alto nível de auto-exigência. Vam ser convidadas dumha cidadania que está convocada a compartilhar com elas a manifestaçom do domingo pola manhá, o Foro e a Feira de Soberania Alimentária, onde as delegadas da MMM vam abrir os seus debates para todas e todos os que nos acheguemos a Vigo o 18 e o 19 de Outubro. Mentres altofalantes patriarcais, desde o coraçom do Império, anunciam a chegada dum novo feminismo coa figura de Sarah Palin, candidata polo Partido Republicano, arroupada nos valores do militarismo, o racismo, a repressom e exclussom sexual, o enriquecimento sem límites ou a depredaçom da Natureza; o velho feminismo, o múltiplo e variado feminismo, o das pensadoras, o das ativistas, o das artistas, o das velhas e o das novas... o feminismo que bebe e re-escreve os valores da democracia, da justiça, da liberdade, da igualdade e da paz, tece redes no mundo para sustentar umha nova realidade onde melhorem as condiçons de vida e de direitos das mulheres do planeta. Nessa rede também trabalha, e desde os cinco continentes, a Marcha Mundial das Mulheres, que traz a este velho país, novos ingredientes para engadir ao discurso feminista europeio. Um discurso que tem muito desenvolvido em quanto à loita contra a violência machista, os direitos sexuais e reprodutivos, a representaçom política ou o reparto do trabalho, mas que nesta ocassom tem que deslocar-se do medio urbano, onde construiu a súa palavra e acçom, para incorporar as realidades das mulheres que em âmbitos rurais ou pesqueiros tenhem definida a sua identidade como produtoras de alimentos. Este convite para ampliar a olhada do feminismo europeio, vem feito polas feministas das Américas, da Índia e de África, que participam das luitas pola terra, polos alimentos, pola áuga..., para defender-se das políticas desenhadas pola Organizaçom Mundial do Comércio, o Banco Mundial ou o Fundo Monetário Internacional, que favorecem os monocultivos intensivos, o agronegocio e os agrotóxicos. Estes organismos e estas práticas agrícolas, gandeiras e pesqueiras, definem a produçom e o mercado da alimentaçom em Europa, com conseqüências, ainda nom bem analisadas nem quantificadas, no modo de vida e na saúde das mulheres. Da aliança entre as feministas urbanas e as mulheres das organizaçons agrárias, nasce a necessidade de incorporar ao discurso e à prática feminista, o direito à Soberania Alimentária. Este debate, que vai centrar as atividades do 18 e 19 de Outubro em Vigo, vai permitir também o encontro com todas aquelas iniciativas e proxectos coleitivos, que no nosso país levam tempo dando passos a prol deste direito dos povos, definido pola rede internacional "Via Campesina" em 1996, na Cumbre Mundial da Alimentaçom. No ano 2000 as mulheres organizadas na Marcha Mundial diziamos que havia "mil razóns para marchar juntas". Neste outono recém estreado, onde a terra, se nom lhe viramos as costas, nos oferece alimentos para superar os rigores da invernía, temos mil razóns para acudir a Vigo e arroupar coa nossa presença e solidariedade, a estas mulheres convidadas da cidadanía galega para fortalecer o seu passo imparável. Com elas expressaremos o nosso desejo de "Cambiar a vida das mulheres para cambiar o mundo, cambiar o mundo para cambiar a vida das mulheres".
(Lupe Ces, da Coordenadora Nacional Galega da Marcha Mundial das Mulheres) +INFO: www.feminismo.info
Current Mood:  anxious
23rd September 2008
11:35pm: VII Encontro Internâcional da Marcha Mundial das Mulheres
Delegadas vindas dos cinco continentes celebrarán na Galiza o VII Encontro Internacional da Marcha Mundial das MulleresA rede feminista Marcha Mundial das Mulleres realiza cada dous anos o seu Encontro Internacional, que reúne delegadas dos cinco continentes. Para o ano 2008, este Encontro Internacional terá como sede a cidade de Vigo e realizarase entre o 14 e o 21 de outubro na Residencia de Encontro e Formación de Panxón. Esta xuntanza reunirá a 150 participantes aproximadamente procedentes das coordenadoras nacionais e do Comité Internacional da Marcha Mundial das Mulleres. Esperamos contar coa participación duns 40 países e coa presenza de xoves militantes de cada delegación, co obxectivo de permitir que as xoves desenvolvan un sentimento de pertenza cara ós valores da Marcha, que participen nos procesos de toma de decisión e asegurar o intercambio de experiencias e de coñecementos interxeracionais. Programa do VII Encontro Internacional:
14 ao 21 de Outubro - Encontro das delegadas na Residencia de Encontro e Formación de Panxón (Nigrán)
18 e 19 de Outubro - Feira de Soberania Alimentaria.
- Praza da Estrela (Vigo)
18 de Outubro - Forum Internacional de Soberania Alimentaria.
- 17hs Centro Cultural Caixa Nova (Vigo).
19 de Outubro - Construción dun Milladoiro conmemorativo.
- MANIFESTACIÓN Dende a praza do Rei ata a praza da Estrela (Vigo)
Vídeo convocatoria con fotos http://marchagaliza.blip.tv/#1220231 Máis informação na página da Marcha: www.feminismo.info
Current Mood:  awake
Current Music: Capire
11th September 2008
11:38pm: Obrigada Aklis :D
Amigos míos: Seguramente esta es la última oportunidad en que me pueda dirigir a ustedes. La Fuerza Aérea ha bombardeado las torres de Radio Portales y Radio Corporación. Mis palabras no tienen amargura, sino decepción, y serán ellas el castigo moral para los que han traicionado el juramento que hicieron… soldados de Chile, comandantes en jefe titulares, el almirante Merino que se ha autodesignado, más el señor Mendoza, general rastrero … que sólo ayer manifestara su fidelidad y lealtad al gobierno, también se ha nominado director general de Carabineros. Ante estos hechos, sólo me cabe decirle a los trabajadores: ¡Yo no voy a renunciar! Colocado en un tránsito histórico, pagaré con mi vida la lealtad del pueblo. Y les digo que tengo la certeza de que la semilla que entregáramos a la conciencia digna de miles y miles de chilenos, no podrá ser segada definitivamente. Tienen la fuerza, podrán avasallarnos, pero no se detienen los procesos sociales ni con el crimen… ni con la fuerza. La historia es nuestra y la hacen los pueblos. Trabajadores de mi patria: Quiero agradecerles la lealtad que siempre tuvieron, la confianza que depositaron en un hombre que sólo fue intérprete de grandes anhelos de justicia, que empeñó su palabra en que respetaría la Constitución y la ley y así lo hizo. En este momento definitivo, el último en que yo pueda dirigirme a ustedes,. quiero que aprovechen la lección. El capital foráneo, el imperialismo, unido a la reacción, creó el clima para que las Fuerzas Armadas rompieran su tradición, la que les enseñara Schneider y que reafirmara el comandante Araya, víctimas del mismo sector social que hoy estará en sus casas, esperando con mano ajena reconquistar el poder para seguir defendiendo sus granjerías y sus privilegios. Me dirijo, sobre todo, a la modesta mujer de nuestra tierra, a la campesina que creyó en nosotros; a la obrera que trabajó más, a la madre que supo de nuestra preocupación por los niños. Me dirijo a los profesionales de la patria, a los profesionales patriotas, a los que hace días estuvieron trabajando contra la sedición auspiciada por los Colegios profesionales, colegios de clase para defender también las ventajas que una sociedad capitalista da a unos pocos. Me dirijo a la juventud, a aquellos que cantaron, entregaron su alegría y su espíritu de lucha. Me dirijo al hombre de Chile, al obrero, al campesino, al intelectual, a aquellos que serán perseguidos… porque en nuestro país el fascismo ya estuvo hace muchas horas presente en los atentados terroristas, volando los puentes, cortando la línea férrea, destruyendo los oleoductos y los gasoductos, frente al silencio de los que tenían la obligación de proceder: estaban comprometidos. La historia los juzgará. Seguramente Radio Magallanes será acallada y el metal tranquilo de mi voz no llegará a ustedes. No importa, lo seguirán oyendo. Siempre estaré junto a ustedes. Por lo menos, mi recuerdo será el de un hombre digno que fue leal a la lealtad de los trabajadores. El pueblo debe defenderse, pero no sacrificarse. El pueblo no debe dejarse arrasar ni acribillar, pero tampoco puede humillarse. Trabajadores de mi patria: tengo fe en Chile y su destino. Superarán otros hombres este momento gris y amargo, donde la traición pretende imponerse. Sigan ustedes sabiendo que, mucho más temprano que tarde, de nuevo abrirán las grandes alamedas por donde pase el hombre libre para construir una sociedad mejor. ¡Viva Chile! ¡Viva el pueblo! ¡Vivan los trabajadores! Éstas son mis últimas palabras y tengo la certeza de que mi sacrificio no será en vano. Tengo la certeza de que, por lo menos, habrá una lección moral que castigará la felonía, la cobardía y la traición.
Current Mood:  sad
9th September 2008
12:12am: Q nojo de governantes...
Os vertidos no río Lagares provocan a morte de milleiros de peixes Os veciños falan de catástrofe ecolóxica mentres que a Xunta e o Concello de Vigo aseguran que tanto a canle fluvial como a praia de Samil están limpos. A bandeira verde ondea xa dende esta mañá na praia de Samil, para informar aos bañistas de que as augas están xa limpas de toda contaminación. Así o aseguraron 'in situ' o conselleiro de Medio Ambiente, Manuel Vázquez, e mailo alcalde, Abel Caballero, que deron así por concluída a crise ambiental derivada do incendio da fin de semana no polígono industrial de O Gorxal. As análises, dixeron, "garanten con rotundidade que o río Lagares e Samil recuperaron o seu estado de normalidade". Segundo os datos da consellaría, o vertido estaba composto unicamente por lixivia, hipocloruro e deterxentes, o que provocou a morte de milleiros de peixes. En total, retiráronse do areal 230 mil litros de espuma, provocados pola alta concentración de xabón na auga. Indignación veciñalA Federación de Asociacións de Veciños de Vigo xa se adiantou a culpar ao concello de Vigo da "catástrofe ecolóxica", por non actuar contra as empresas que habitualmente realizan verteduras ao curso fluvial. Este colectivo xa denunciara en reiteradas ocasións estes vertidos, así como que as empresas realizaban baldeos e baleirado de tanques directamente a un regueiro próximo ao Lagares. Por iso, agora achacan ao desinterese municipal a repercusión que agora tivo este suceso. A este extremo xa se pronunciou Manuel Vázquez, quen dixo que Medio Ambiente leva dous meses traballando coordinadamente co concello para eliminar os vintecatro puntos detectados de verquidos contaminantes no río Lagares. Doutra banda, os veciños tamén critican que as instalacións do polígono non cumpren a normativa contra incendios, que se atopa no medio dun núcleo residencial e que almacenaban produtos nocivos e contaminantes sen licenza. Sen licenza municipalPrecisamente o alcalde de Vigo confirmou hoxe que só unha das firmas das que compartían a nave na que se orixinou o incendio tiña licenza de actividade. Asegurou que a empresa QuimiZor, onde se orixinou o incendio, ten en vigor unha licenza para almacenamento de deterxentes, porén "non aparecen" as licenzas de actividade doutras dez empresas que tiñan instalacións nesa nave. Os técnicos de urbanismo confirmaron a existencia de danos serios e irreversíbeis na estrutura da nave incendiada. A súa parte superior xa foi derrubada e agora pedirase permiso á autoridade xudicial para botar abaixo un dos muros laterais e unhas pranchas sobre as que pesa o perigo de derrube, segundo informou Abel Caballero. http://www.vieiros.com/nova/68851/os-ver tidos-no-rio-lagares-provocan-a-morte-de-m illeiros-de-peixes
Current Mood:  angry
4th September 2008
12:48am: Falando de cárceres...
Benquerid@s compañeiras e compañeiros:
Ante a situación pola que atravesan os centros penitenciarios en xeral i en particular o de A Lama (Pontevedra), o Grupo de autoapoio VIH/Sida e Adiccións “Imán” da UAD do Concello de Vigo, temos convocado para o xoves, día 4 do mes que andamos, as 7 da tarde, na rúa do Príncipe, diante do Museo Marco, un acto sociocomunitario-dramatización para sensibilizar ás institucións públicas, organizacións e cidadanía en xeral sobre a preocupante masificación de a prisión de A Lama, que supera con moito á poboación de internos en relación cos espacios e persoal do mesmo. Sindicatos e funcionarios da prisión veñen denunciando periodicamente esta grave situación, ó mesmo que familiares e persoas internas pero que non alcanzan como colectivo a denuncia mediática. O noso grupo, ante a problemática descrita, imos acelerar as xestións e presións que sexan necesarias para que se cumpran os dereitos de xustiza, acadar uns nivesis aceptables na calidade de vida, en termos de saúde e convivencia, en cumprimento das recomendacións da Organización Mundial da Saúde, normas e lexislacións que deben protexer a tódolos cidadáns por igual.
Este acto ainda que chova, non se suspenderá.
Agradecemos, dentro das vosas posibilidades, a divulgación deste acto a tódolos vosos contactos. Unha aperta solidaria.
Current Mood:  tired
Powered by LiveJournal.com
|
|